LUCY (2009)
An upcoming exhibitionLUCY (2009) Vídeó/Músík Innsetning í HD og 5.1 Surround Hljóðkerfi, 4.20 mín lúppa Glósur & Hugsanir
Verkið Lucy fjallar um líkamlega upplifun og sjálfs meðvitund í gegnum röddina. Vídeóið sýnir syngjandi kvenkyns karakter gylltum búning sem birtist úr og hverfur í svart myrkur. Röddin sleppur frá líkamanum (vídeómyndinni) og ferðast um í raunverulegu rými (surround hljóðkerfinu) og umvefur áhorfandann. Óteljandi lög af sömu röddinni stigmagnast, þau svífa um í loftinu og mynda tónlistar samsetningu á meðan vídeómyndin lýsist upp og hverfur í myrkrinu í samræmi við staðsetningu og stigmagn hljóðsins. Ég tók upp röddina í miklu nágvígi til að ná líkamleika hennar, eða það sem Roland Barthes mundi kalla “grain of the voice”. Röddin fyllir rýmið og umvefur áhorfandann á meðan vídeómyndin er fjarlæg. Þegar áhorfandinn gengur inn í algjörlega myrkt rýmið, má segja að hann missir líkamsskyn sitt og verður á vissan hátt afskorinn frá líkamanum. Mér finnst hugmyndin um ólíkamstengda röddina heillandi. Ég upplifi það að syngja sem beina tjáningu, án filters, eins og að röddin komi beint frá sjálfinu í gegnum líkamann sem hljóðfæri. Ég ímynda ég mér að röddinni fylgi návist sjálfsins eða sé framlenging þess. Röddin sem ósýnilegt fyrirbæri, sundurslitin frá líkamanum og varpað án upprunalegrar uppsprettu má mögulega tengja við óefnisleg fyrirbæri eins og sálina. Í kvikmyndum getur ólíkamstengd röddin verið notuð sem tæki til að túlka alsjáandi veru. Michel Chion (1947), kallar þennan dularfulla karakter sem er eingöngu sýnilegur í gegnum röddina “the acousmetre”. Orðið “acousmatic” stendur fyrir hljóð sem heyrast án upprunalegrar hljóðuppsprettu1 og var notað af Pierre Schaeffer (1910-1995) til að skilgreina þetta hljóðform. Uppruni orðsins “acousmatic” á rætur sínar að rekja til Forn-Grikklands og vísar til fylgenda Pýþagórasar sem voru kallaðir “acousmatiques”. Lærlingar hans fóru í gegnum fimm ára þagnarbindindi þar sem þeir hlustuðu á meistara sinn tala á bak við tjald, og fengu ekki að sjá hann fyrr en þeir urðu fullgildir meðlimir reglunar.2
Þar sem “the acousmetre” er ekki bundin líkama og er eingöngu þekkt sem rödd, fær hún sömu eiginleika og hljóð, er ósýnileg og sínálægð, er vera sem veit og sér allt þar sem hún er tengd auga myndavélarinnar. Þegar líkami verunnar er loks sýnd og röddin sést koma frá munninum missir “the acousmetre” krafta sína og verður að dauðlegum einstakling þar sem verunni hefur verið ánafnað líkama. Þetta er það sem Chion kallar “de-acousmatization” og er það sem gerist t.d. í The Wizard of OZ (1939), þegar það kemur í ljós að töfrakarlinn er bara maður sem felur sig á bak við tjald. Í verkinu Lucy leitast ég við að kanna hugmyndina um “the acousmetre” þar sem karakterinn reynir í örvæntingu að líkamnast og ná stjórn yfir röddinni, eða þar sem það er kannski röddin sem leitar uppi líkamann.
1 Chion. The voice in cinema, p.18
2 ibid. p. 19
Prentað af vef Listasafns Reykjavíkur, www.listasafnreykjavikur.is þann 09.33.2012 |